??
x91Krampachtig probeer ik me te ontspannenx92
De vraag overviel me: x91Wil je aan de 10 km van Loop Leeuwarden deelnemen als lid van Team Spectrum?x92 Deze vraag werd gesteld door Joop Lusthof, een dag of tien voor 22 mei. Nou had ik wegens een hartoperatie in 2007 al ruim vier jaar lang geen prestatieloop meer gelopen, en zelfs nooit meer dan 5 km getraind. Toch ging het de laatste maanden steeds beter. Ik was zelf dus ook wel benieuwd hoe het zou gaan. Nou inmiddels weet ik het wel, want ik zei natuurlijk x91jax92.
Op 22 mei loop ik op weg naar het startpunt Joop tegen het lijf. Hij geeft me een shirt van Spectrum en mijn startnummer met ingebouwde chip. Veel prettiger dan zox92n ding op je schoen, vind ik trouwens. In de viptent krijgen we een bandje om onze pols. We kunnen nog even zitten, wat drinken en naar het toilet, voor de loop begint. De deelnemers aan de bedrijvenloop mogen direct na de wedstrijdlopers starten. Een groot voordeel, vind ik. Zeker met mijn lage snelheid, want dan loop je er anders al snel verloren bij. Nu dus niet, al bleven me de hele tijd maar mensen passeren.
Na 2 km kijk ik voor het eerst op mijn horloge: 13 minuten. Nu al verlies ik een minuut op mijn streeftijd van 1 uur. Die tijd laat ik direct maar varen en ik probeer ontspannen te lopen. Als even later Sjoerd Fopma me passeert, probeer ik bij hem aan te haken, maar het lukt mij niet. Nu al merk ik een gebrek aan energie. En we moeten nog ruim 7 km! Krampachtig probeer ik me te ontspannen. Die ene zin zegt denk ik alles. Ik wil me zo graag ontspannen, maar ik ben veel te veel met mijn prestatie bezig: welke tijd ga ik halen, wat moet die oudere vrouw wel niet denken die me net zo soepel is voorbij gelopen?
Ongeveer op het zeskilometer punt zie ik opeens mijn cardioloog staan. x93Goed zo, zet hem op!x94, roept hij. Even veer ik op en loop weer soepel. Het duurt echter maar een paar honderd meter. Op het eind van het parkoers volgt er nog een lus door de binnenstad. Je komt elkaar daar tegen. In mijn geval was dat geen pretje, want al die mensen hebben een ruime voorsprong op je en zijn bovendien al bijna bij het eindpunt. Maar uiteindelijk kom ook ik daar terecht. Ik recht mijn rug nog maar eens en zet nog even aan. Alle kracht is echter uit mijn benen verdwenen. Toch haal ik de finish. Na afloop zitten we nog even gezellig bij elkaar met de lopers van Spectrum. Het eten ziet er lekker uit, maar ik krijg geen hap door mijn keel.
Achteraf ben ik toch blij dat ik het gedaan heb. Het is goed voor mijn zelfvertrouwen. Ik wil nog wel een keer meelopen, maar dan met een betere voorbereiding. Wellicht loop ik dan wel de 5 km. Maar mijn grootste probleem zal niet zo snel verdwijnen, vrees ik. Ik kan me maar niet ontspannen tijdens een dergelijke loop. Gelukkig lukt me dat op de training wel geregeld.
Adriaan Dost
en je weet hoe de intocht van de 4 daagse van Nijmegen voelt. Volgens mij is wandelen toch genieten van de natuur,rust en ruimte…. Dit is echt in kudde van A weer naar A lopen. Nee, geef mij maar de "wandelpool" of een heerlijke zwerftocht. 
